:: Majka – jej zycie i twórczosc.

« Obraz pełni funkcje, w istocie rzeczy pomocnicze w takim procesie jak refleksja, stymulacja przeżyć, i nawiązywanie współtwórczości z odbiorcą. Malarstwo –  to ciągłe odnajdywanie sensu życia w przestrzeni czasu, jednoczenie się i ekspansja w obszary świata, a także swoiste świadectwo spotkania się z kimś innym».

Z notatnika Majki Kwiatowskiej

« Malarstwo Majki Kwiatowskiej należy do nurtu abstrakcji najbardziej oszczędnej i skupionej wewnętrznie. Takie było malarstwo wybitnego amerykańskiego artysty połowy XX wieku, Marka Rothko.To malarstwo operuje dużymi, niemal jednobarwnymi płaszczyznami, kolorem prześwietlonym wewnętrznie, warstwami farby tworzącymi głębię obrazu. Malarstwo – ściszone, refleksyjne, wymagające od widza skupionej uwagi, ale w zamian oferujące mu możliwość wielu interpretacji, współgra z nastrojami oglądającego; malarstwo, które choć pozornie skromne, ujawnia stopniowo swoje wewnętrzne bogactwo» .

Magdalena Hniedziewicz (krytyk i historyk sztuki)

Majka Kwiatowska uzyskała dyplom Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie studiowała malarstwo, rzeźbę i grafikę; była też wolną słuchaczką na Akademii Sztuk Pięknych w Paryżu. Koniec jej studiów zbiega się z początkiem wydarzeń, które zmieniły pejzaż polityczny krajów wschodniej Europy.

Poświęcając się malarstwu, Majka brała jednocześnie aktywny udział w pracach Koła Młodych przy Zarządzie Okręgu Warszawskiego Związku Polskich Artystów Plastyków, a następnie w sekcji malarskiej Związku. Po wprowadzeniu w roku 1981 przez władze PRL, w odpowiedzi na powstanie ruchu "Solidarność", stanu wojennego w Polsce i rozwiązaniu ZPAP, uczestniczyła w ruchu kultury niezależnej, organizując wystawy i spotkania artystyczne w warunkach konspiracyjnych; angażowała się także w niesienie pomocy socjalnej dla środowiska artystów plastyków. Sama uczestniczyła w ponad trzydziestu niezależnych ekspozycjach sztuki, zbiorowych i indywidualnych, prywatnych lub organizowanych przez muzea Kościoła polskiego.

Doceniana przez środowiska artystyczne, była zatrudniona podczas tego okresu zawieruchy dziejowej jako asystentka w pracowni malarstwa prof. Łukasza Korolkiewicza w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Po reaktywowaniu ZPAP w 1989 roku pełniła, przez jedną kadencje funkcję wiceprezesa Okręgu Warszawskiego. Podczas stanu wojennego, mimo ograniczeń i trudności z nim związanych, artystka wystawiała swoje prace za granica – w Niemczech, we Francji i w Kanadzie (Toronto i Montreal).

Obrazy z tego okresu przesycone są atmosfera tamtych trudnych lat. Przenikają też do nich ślady wydarzeń z młodości – w 1968 roku, zaangażowanie Majki w studenckim ruchu buntu marcowego spowodowało jej aresztowanie i paromiesięczny pobyt w wiezieniu. W obrazach tych dominuje szarość, rozproszona, chropawa, tworząca tkankę obrazu, która pozwala jednak dojrzeć ukryte w głębi odcienie niebieskości, różu, żółci.

Z czasem jej paleta rozjaśnia się, gest ręki wpisuje się w płaszczyznę obrazu. Ramy, często zdecydowane, oznaczają granice, ale nie ograniczają subtelnej przejrzystości kolorów i wewnętrznego światła. Siła i napięcie psychiczne, ale jakby wyciszone, subtelność i szorstkość, granica i nieskończoność… to malarstwo abstrakcyjne ma czarodziejska moc.

Majka jest laureatka nagród i wyróżnień – miedzy innymi Złotej Odznaki Polskiego Związku Artystów Plastyków (1993) i nagrody Fundacji POLCUL (Australia, 1989). Jej prace znajdują się w kolekcjach Biblioteki Narodowej w Warszawie i w Muzeum Archidiecezji Warszawskiej. Mimo peryferyjnego usytuowania Warszawy i izolacji Polski w latach zawieruchy politycznej, obrazy Majki znalazły swoją drogę do Świata. Są w zbiorach prywatnych w Szwecji, Niemczech, Francji, Belgii, Kanadzie, Stanach Zjednoczonych i Japonii.